คือรัก....

มีคนเคยถามฉันว่า ”รักคืออะไร”


ฉันตอบไปตามที่สมองคิดได้ตอนนั้น ”ไม่รู้สิ”



จริงๆนะ ฉันไม่รู้หรอกว่า ”รักคืออะไร”

แต่ฉันคิดไว้ในใจว่า...ฉันจะรู้จักและสัมผัสมันด้วยหัวใจของฉันเอง…

และใครคนหนึ่งซึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต…

ก็ทำให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะรู้จักและสัมผัสมัน..ฉันบอกเขาว่า

”…ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับคำว่า ”รัก” นะ

ไม่เคยพูดว่ารักใคร และจะไม่พูด..ถ้าไม่แน่ใจว่ามัน..คือรัก..”



เขาตอบฉันว่า “เวลาจะทำให้เราได้สัมผัสกับมันเอง”

เขาจะรอ…..

ตลอดเวลาที่คบกัน ฉันมักถามตัวเองเสมอ..

“รักเขามั้ย”..และคำตอบที่ฉันได้รับก็คือ…

”ไม่ มันยังไม่ใช่ความรัก คงเป็นแค่ความรู้สึกผูกพัน”

แต่อย่าถามฉันนะว่า..รักกับผูกพัน..ต่างกันตรงไหน...

ฉันตอบไม่ได้หรอก แต่ฉันก็ยืนยันที่จะบอกกับตัวเองว่า

“แค่ความรู้สึกผูกพัน” แค่นั้นเอง.... เขาบอกฉันนะว่า...



”เราไม่รู้หรอกว่า พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเรา

หากเรารอให้ถึงวันนั้น เราก็คงไม่มีโอกาส ได้พูดอะไรอีกแล้ว...”







ฉันรับรู้ รับฟัง เข้าใจสิ่งที่เขาบอก

.แต่..ฉันก็แค่รับรู้ รับฟังแค่นั้นเอง ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ…

จนวันหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่า..มีบางสิ่งระหว่างเราที่มันไม่ใช่

ฉันเจ็บปวดมากกับความรู้สึกนี้ ฉันถามตัวเองอีกครั้ง





“รักเขามั้ย” คำตอบครั้งนี้ ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันหลอกตัวเองมาตลอด.. ..

ฉันพูด ฉันคิดอะไรไม่ออกเลยในตอนนั้น..

แต่ฉันบอกตัวเองว่า ฉันต้องเข้มแข็ง ฉันต้องตัดสินใจ

ฉันอยู่ตรงนี้กับความรู้สึกนี้ไม่ได้..จบเรื่องของเราไว้แค่นี้

คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด..สำหรับเรา..

ฉันตัดสินใจให้เราจบลงแค่นั้น และบอกเขาด้วยเสียงสั่นๆ ”รักนะ”

ฉันเพิ่งเข้าใจจริงๆ ก็ครานี้กับคำพูดที่ว่า

รักไม่ได้เป็นสิ่งสวยงาม อบอุ่น แสนหวาน เสมอไป…

แต่ยังเป็นหนามแหลม ความเหน็บหนาว เจ็บปวดทรมานเช่นกัน…

ฉันเพิ่งเข้าใจจริงๆ…



วันนี้...ฉันอยากบอกเขาเหลือเกินว่า...

”อาจช้าไปกับคำที่ฉันบอกเธอ กับเวลาที่เธอรอคอย

แต่ฉันก็ดีใจที่ได้บอกเธอ..เพราะอย่างน้อยฉันก็ได้พูดอะไรบ้าง..

ก่อนจะถึงวันนั้น วันที่ฉันจะไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเลยสักคำ…”

ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้จักและสัมผัสมันด้วยหัวใจของฉันเอง..“รัก”